آرامش خدایی

نماز یکی از واجبات دین اسلام است و باید هر روز به جا آورده شود. طریقه خواندن نماز را پیامبر اسلام (ص) آموزش داده‌اند و از زمان ایشان تا کنون، تغییری در این نحوه ایجاد نشده است، اما دلیل خواندن نماز به زبان عربی چیست؟ این سوال بسیاری از مسلمانانی محسوب می‌شود که زبان مادری آن‌ها عربی نیست. اگر شما هم به دنبال پاسخ این سوال هستید، با ما همراه باشید.
لایل خواندن نماز به زبان عربی:
1. ترجمه ناپذیری بعضی عبارات
قرآن به زبان عربی بر پیامبر (ص) نازل شده است و بنابراین سوره‌های قرآن به زبان عربی هستند. غنای زبان عربی بسیار بالاست به گونه‌ای که بسیاری از عبارات آن به طور دقیق قابل ترجمه به دیگر زبان‌ها نیست و روح آن عبارات در زبان‌های دیگر به کاملی منتقل نمی‌شوند. یکی از علل عربی خواندن نماز همین است که ما آیات را با معنای اصلی و در کامل‌ترین حالت بیان کنیم.
«إِنَّا أَنزَلْنَاهُ قُرْآنًا عَرَبِیًّا لَّعَلَّکُمْ تَعْقِلُونَ»
ما آن را قرآنى عربى نازل کردیم باشد که بیندیشید. (سوره یوسف آیه 2)
2. حفظ سنت
نماز یکی از اعمالی است که مداوماً و هر روز انجام می‌شود و بر همه مسلمانان واجب است. انجام هر روزه این عمل هم موجب زنده ماندن نام و یاد خدا در قلب مومنان می‌شود و هم موجب زنده ماندن دین اسلام در طی دوران است. حضرت محمد (ص) نماز را به زبان عربی خواندند و بنابراین بر ما نیز واجب است که برای حفظ سنت پیامبر (ص) نماز را به عربی بخوانیم.
در روایتی، هشام بن حکم از امام صادق (ع) پرسید: چرا نماز بر ما واجب شده است در حالی که هم وقت می‌گیرد و هم انسان را به زحمت می‌اندازد؟ امام فرمود: «پیامبرانی آمدند و مردم را به آیین خود دعوت نمودند. عده‌ای هم دین آنان را پذیرفتند، اما با مرگ آن پیامبران، نام و دین و یاد آن‌ها از میان رفت. خداوند اراده فرمود که اسلام و نام پیامبر اسلام (ص) زنده بماند و این از طریق نماز امکان پذیر است.»
3. مصون ماندن از تحریف
پیامبر (ص) عرب بودند و طریقه خواندن نماز را ایشان آموزش دادند. از زمان ایشان تا کنون نماز به صورت واحدی بر پا شده و همه مردم با هر زبان و ملیت و قومیتی آن را به زبان عربی خوانده‌اند. در سال‌های پس از رحلت پیامبر (ص) اگر هر قومی به زبان خاص خود نماز می‌خواند، ممکن بود اختلافاتی و تغییراتی در شیوه خواندن نماز پیش بیاید.
رسول خدا فرمودند: «صلوا کما رأیتمونی أصلی.» نماز بخوانید؛ همچنان که من نماز می‌خوانم. (عوالی‏‌اللآلی، ج 1 ص 197)
4. حفظ وحدت
یکی از دلایل خواندن نماز به زبان عربی حفظ وحدت مسلمانان است. مثلاً در نمازهای جماعت برای حفظ وحدت باید به یک زبان واحد نماز خوانده شود تا جماعت بودن آن معنا پیدا کند. همچنین پرستش خداوند در سراسر جهان با زبان واحد موجب پیوستگی و وحدت بین مسلمانان دنیا نیز می‌شود و از ایجاد اختلاف جلوگیری می‌کند.
5. تعبدی بودن نماز
نماز یکی از اعمال عبادی است و هدفش عبادت خدا و انجام دستور خداست. خدا از طریق پیامبران دستورات خود را به ما رسانده است و پیامبر اسلام (ص) خواندن نماز را به این شیوه به ما آموزش داده‌اند. بنابراین جدای از هر دلیلی نیز وظیفه ماست که نماز را چنان که به ما دستور داده‌اند، برگزار کنیم. امیرمومنان (ع) در روایتی می‌فرماید: «مومن، بنای دین خود را بر اساس رأی و نظر شخصی نمی‌گذارد، بلکه برآنچه از پروردگارش رسیده بنیان می‌نهد» (شیخ عباس قمی، سفینه البحار، ج 4، ص 233)

ضرورت نیاز به امام در جامعه
وقتی در زیارت امام عصر (عج) می‌گوییم ” اَلسَّلامُ عَلَیْکَ یا سَبیلَ اللهِ الَّذی مَنْ سَلَکَ غَیْرَهُ هَلَکَ، سلام بر تو ای راه خدا که هر که جز آن راه را پیمود به هلاکت افتاد” وقتی می‌گوییم امام راه است، کسی که غیر این راه را طی کرد، هلاک می‌شود؛ جدایی از امام هلاکت برای انسان به بار می‌آورد و ننشستن سر سفره امام استفاده از شوره‌زار است
نیاز جامعه به امام را می توان به آب تشبیه کرد: امام آب گوارا است و ما نیازمان به آب جاافتاده است؛ تعبیر قرآن این است این ماء(آب) هستیم که حیات طیبه می‌دهیم و آن آب موردنیاز عالم، امام است.
انسان باید مرحله‌به‌مرحله بر اساس دعای عهد حرکت کند، تا در نظام زندگی برای شهادت در رکاب امام(عج) آماده شود تا جامعه مهدوی رشد پیدا کند.

بسیاری از آیات قرآن رابطه مستقیم با علوم روز از جمله پزشکی دارند:
با پیشرفت‌های جدید علم طبابت و آزمایش‌های لابراتواری که برروی خون ریخته شده انجام گرفت، مشخص گردید که حرمت تناول نمودن «خون ریخته» دارای اهمیت خاصی نسبت به صحت و سلامتی انسان است. آزمایش ها اثبات می‌کنند که خون، دارای مقادیر زیادی از «اسید اوریک» می‌باشد و این مادّه‌ی سمّیی است که اگر در برنامه‌ی غذایی به کار گرفته شود، به سلامتی انسان آسیب شدیدی وارد می‌کند.
همینطور گوشت «خوک»:
بیشترین مقدار ماده‌ی سمی «اسیداوریک» را داراست و به تایید علم روز عامل بسیاری از علل و امراض می‌شود، و در کشورهای کمونیستی که گوشت خوک تناول می کنند به طور دایم از درد مفاصل، روماتیزم و امراض دیگر مانند آن شکوه دارند.
اما قرآن کریم 1400 سال پیش با توجه به ضرر و زیانش با اعلان تحریم تکلیف آن را روشن ساخت و فرمود: إِنَّمَا حَرَّمَ عَلَیۡکُمُ ٱلۡمَیۡتَةَ وَٱلدَّمَ وَلَحۡمَ ٱلۡخِنزِیرِ وَمَآ أُهِلَّ بِهِۦ لِغَیۡرِ ٱللَّهِ.
به تحقیق که حرام گردانید خدا بر شما گوشت حیوان خود مرده، و خون و گوشت خوک را و هر چه را که به اسم غیر خدا کشته باشید.
نتیجه :
با توجه به مباحث و استدلالات بالا نتیجه می گیریم که اسلام نه تنها همه علوم را تایید می کند بلکه به همه ارزش ویژه قائل شده است و در این میان تنها علمی می تواند مذموم باشد که سبب جدایی بین خالق و بنده اش شود و اسباب گمراهی او را فراهم سازد لذا هر علمی و هر عملی که انسان را از خداوند دورسازد منکر و حرام است و جز این هر دانش سودمندی که جامعه به آن نیاز دارد مورد تایید اسلام است.

بهترین مکان ها برای استجابت دعا
در روایات معصومین و دستورات بزرگان، همواره توصیه به دعا کردن شده که دعا در هر شرایط زمانی و مکانی و روحی افراد امکان‌پذیر و مؤثر است، امّا برخی از مکان‌ها و زمان‌ها با توجه به اهمیت آنها، جهت استجابت دعا تأثیر خاصی دارند و خداوند برخی از زمان‌ها و مکان‌ها را نسبت به دیگر مکان‌ها و زمان‌ها فضیلت و برتری داده است؛ در ادامه به معرفی بهترین مکان‌ برای دعا کردن اشاره میکنیم.
مسجد:
امام صادق می فرماید: پدرم هرگاه حاجتی داشت آن را در موقع ظهر (از خداوند) طلب می نمود، اول صدقه می داد، مقداری عطر استعمال می نمود، سپس به طرف مسجد می رفت و در آنجا آنچه را می خواست از خدا طلب می کرد.
مکه:
مکه از ابتدای خلقت سرزمین برگزیده خداوند بوده است. برای همین خانه خدا در آن مکان مقدس بنا شده است و خداوند به درخواست حضرت ابراهیم، مکه را شهری امن برای ساکنان آن قرار داده است. ( بقره/126) و به خاطر فضیلتی که دارد دارای احکام ویژه‌ای است و این فضیلت باعث استجابت دعا می‌شود چنانکه » امام رضا ـ علیه السّلام ـ در حالیکه اشاره به مکه و کوههای اطراف می‌کرد، فرمود: کسی در آن کوهها توقف نمی‌کند مگر اینکه دعایش مستجاب می‌شود لاکن دعای مومن در آخرتش اجابت میشود و دعای کافر در دنیایش.
مرقد امام حسین (ع)
دعا کردن در جوار مرقد امام حسین (ع) ارزش فراوانی دارد و در استجابت دعا بسیار موثر است. روایت داریم که خداوند در عوض شهادت امام حسین، شفا در خاک مرقد وی و اجابت دعا در کنار قبر او را به این بزرگوار اعطا کرده است.
مزار پیامبر اکرم
محلی که ما در روایات داریم، «عِندَ مَزارِ النّبی(ص)» است. آنجا هم از مکان‏هایی است که در اجابت دعا مؤثر است. روایات متعددی در این رابطه هست که من بخشی از آنها را که مربوط به بحثم هست، میخوانم. روایتی از امام صادق(ع) است که: «إِذَا فَرَغْتَ مِنَ الدُّعَاءِ عِنْدَ قَبْرِ النَّبِیِّ»، هنگامی که دعایت در کنار قبر پیغمبر تمام شد، این کارها را انجام بده؛ حضرت در باب زیارت قبر پیغمبر، آدابی را بیان می‏فرماید که سمت منبر حضرت بیا و آن را مسح کن و به چشمت بکش؛ آداب مفصلی دارد؛ ولی مقصود من این است که حضرت در ادامه فرمودند: «وَ قُمْ عِنْدَهُ فَاحْمَدِ اللَّهَ وَ أَثْنِ عَلَیْهِ»؛ نزد قبر پیغمبر حمد و ثنای الهی کن؛ «وَ سَلْ حَاجَتَکَ»؛ و حاجتت را درخواست کن.
«فَإِنَّ رَسُولَ اللَّهِ قَالَ مَا بَیْنَ مِنْبَرِی وَ بَیْتِی رَوْضَةٌ مِنْ رِیَاضِ الْجَنَّةِ». (الکافی، 4، 553) پیغمبر فرمود که ما بین منبر و خانه من، باغی از باغ‏های بهشت است. پس اینجا هم از مکان‏هایی است که در اجابت دعا، مؤثر است.
مسجد کوفه
این مسجد مکانی است که سالکان و عارفان بسیاری با عبادت در آنجا، خود را به درجات بلند عرفانی رساندند. مسجدی است که به فرموده امام صادق (علیه‌السّلام) هزار نبی و هزار وصی در آن نمازگزارده‌اند.و علمای بزرگ شیعه عملا فضیلت این مسجد و تاثیر دعا و مناجات در آن را ثابت کرده‌اند.
شرایط دعا کردن
اول : اعتراف به گناهان ؛ دوم : شکر نعمتها؛ سوم : صلوات بر محمد و آل محمد؛ چهارم : دعا کردن و حاجت خواستن ؛ پنجم : صلوات بر محمد و آل محمد.
نکته مهم:
در این مقاله بهترین مکان برای دعا کردن را به شما معرفی کردیم. لازم به ذکر است که در صورتی که با دعا کردن در این مکان‌ها دعاهایتان مستجاب نشد، حتما مصلحتی در کار است.
تأخیر و عدم اجابت دعا، نشان کم لطفی و کم محبتی خدا نیست، بلکه گاهی بر عکس، هرچه بیشتر تأخیر شود، دلیل بر بیشتر دوست داشتن خدا است. در کلام معصومین(ع) داریم: “وقتی که مؤمنی دعا می کند،‌خداوند به ملائکه می فرماید: دعایش را مستجاب نمودم، ولی آن را نگه دارید و عطا نکنید که من دوست دارم صدای این بندة مؤمن را بشنوم. بنده‌ای هم هست که دعا می کند و خداوند می فرماید: زود حاجتش را بدهید که آوازش را دوست ندارم".
در روایت نیز آمده است که:«ان الله اذا احبَّ عبداً غطَّهُ فی البلاء غطّاً؛خداوند وقتی بنده ای را دوست بدارد، او را با سختی ها و مشکلات مواجه می سازد». پیامبران و اولیای الهی بیش از دیگران در زندگی خود با مشکلات روبرو بوده اند.
و روزی می رسد که اکثر ما پی خواهیم برد که عدم اجابت برخی از دعاهایمان خود یک نعمت بزرگ و با ارزش بوده و از خداوند بابت اصرار و بی قراری ها و گله گذاری هایمان عذر خواهی خواهیم کرد.

پرسش:
اگر خدای منّان روزی رسان است؛ و رزق و روزی از طرف خدای رزاق تأمین شده،چرا بعضی‌ها از گرسنگی می‌میرند؟!
پاسخ اجمالی
منظور از این‌که خدا روزی رسان است؛ یعنی تمام نعمت‌ها و روزی‌ها از سوی او سرچشمه می‌گیرد، و او برای تمام انسان‌ها و موجودات رزق و روزی معین می‌کند.
اما این بدان معنا نیست که روزی مادی انسان چون از قبل مشخص و معین شده؛ لذا اعمال وی نقشی در آن ندارد؛ چیزی آن‌را کم و زیاد نمی‌کند؛ یا افراد با گرسنگی مورد آزمایش خدا قرار نمی‌گیرند، و یا آن‌که در طول تاریخ، هیچ فردی از گرسنگی نخواهد مرد! بهره‌مندی از رزق خدا شرایطی دارد که با وجود آن شرایط روزی مقدر شده به فعلیت می‌رسد. کسانی ‌که سعی و تلاشی در به دست آوردن روزی نمی‌کنند، قطعاً شرط تحقق آن‌را اجرایی نکرده‌اند. یا کسانی که در برابر شکر نعمت‌هایی که خداوند به آنها داده کفران نعمت می‌کنند، خود درهای گشایش روزی را به روی خود می‌بندند. از طرفی ممکن است مصلحت خدا در تنگ‌گرفتن روزی برخی افراد و جوامع باشد. گنه‌کاران به دلیل مجازات و نیکوکاران جهت آزمایش!
پاسخ تفصیلی
خداوند در قرآن کریم می‌فرماید: «هیچ جنبنده‌‏‌‌اى در زمین نیست، مگر آن‌‌که رزقش به عهده خدا است».[1] اما در عین حال مشاهده می‌شود که در طول تاریخ بسیاری از مردم، همین‌طور دیگر موجودات بر اثر گرسنگی از دنیا رفته‌اند؛ لذا با توجه به مقدر بودن روزی و رزاقیت خداوند، این مسئله چگونه توجیه پذیر است؟!
در ارتباط با این موضوع باید گفت؛ منظور از این‌که خدا روزی رسان است؛ یعنی تمام نعمت‌ها و روزی‌ها از سوی او سرچشمه می‌گیرد و او برای تمام انسان‌‌ها و موجودات دیگر رزق و روزی مقدر کرده است.
اما این بدان معنا نیست که چون روزی مادی انسان از قبل مشخص و معین شده، اعمال انسان نقشی در آن ندارد و آن‌را کم و زیاد نمی‌کند و یا هیچ فردی از گرسنگی نخواهد مرد. بهره‌‌مندی از رزق خدا شرایطی دارد که با وجود آن شرایط روزی به فعلیت می‌رسد. کسانی ‌که سعی و تلاشی در به دست آوردن روزی نمی‌کنند، قطعاً شرط تحقق آن‌را اجرایی نکرده‌اند. یا کسانی که در برابر شکر نعمت‌هایی که خداوند به آنها داده کفران نعمت می‌کنند، اینان خود درهای گشایش روزی را به روی خود می‌بندند.
قرآن کریم در این زمینه داستانی را از امت‌های گذشته نقل می‌کند:
«وَ ضَرَبَ اللهُ مَثَلاً قَرْیَةً کانَتْ آمِنَةً مُطْمَئِنَّةً یَأْتیها رِزْقُها رَغَداً مِنْ کُلِّ مَکانٍ فَکَفَرَتْ بِأَنْعُمِ اللهِ فَأَذاقَهَا اللهُ لِباسَ الْجُوعِ وَ الْخَوْفِ بِما کانُوا یَصْنَعُون»؛‏[2] خداوند (براى آنان که کفران نعمت می‌کنند،) مثالى زده است. منطقه آبادى که امن و آرام و مطمئن بود و همواره روزیش از هر جا می‌رسید، امّا به نعمت‌هاى خدا ناسپاسى کردند و خداوند به سبب اعمالى که انجام می‌دادند، لباس گرسنگى و ترس را بر اندامشان پوشاند.
خداوند در این آیه داستان شهرى را یادآور می‌شود که از هر نوع امکانات رفاهى برخوردار بود؛ امنیّت و آرامش داشت؛ روزى آن از هر سو به فراوانى می‌رسید، ولى نعمت‌‏هایى را که خداوند داده بود، ناسپاسى کرد. نتیجه این شد که خداوند تلخى گرسنگى و ترس را به آنان چشانید، آن‌چنان که گویا گرسنگى و تلخى مانند یک تن پوش آنها را احاطه کرده است. فراوانى روزى به گرسنگى، و امنیت و آرامش به ترس تبدیل شد و این نتیجه عملکرد خود مردم بود.
نقل شده است منظور از «قریه»، در این آیه مکه است که خداوند هفت سال مردم آن‌را گرفتار گرسنگى و بدبختى کرد، تا آن‌جا که ظرف‌هاى پوستین و پشم‌هاى آغشته به خون و حشرات بدن حیوانات را می‌خوردند. این جریان اتفاق افتاد که پیامبر(ص) نسبت به آنها نفرین کرد و از خداوند خواست که مردم کافر و ناسپاس را مانند مردم زمان حضرت یوسف(ع)، هفت سال دچار قحطى و بدبختى کند.
برخى نیز می‌گویند؛ مقصود قریه‌‏‌اى است که پیش از پیامبر اسلام، خداوند پیامبرى به سوى آنها فرستاد، آنها کافر شدند، او را کشتند و خداوند آنها را گرفتار عذاب کرد.[3]
امام باقر(ع) فرمود: همانا انسان گناه می‌کند، پس روزى از او دفع می‌شود: «إِنَّ الرَّجُلَ لَیُذْنِبُ الذَّنْبَ، فَیُدْرَأُ عَنْهُ الرِّزْقُ».[4]
امام صادق(ع) در همین مورد فرمود؛ حتی نیت گناه از سوی فرد مؤمن می‌تواند وی را از رزق خداوند محروم ساز: «إِنَّ الْمُؤْمِنَ لَیَنْوِی الذَّنْبَ فَیُحْرَمُ رِزْقَهُ».[5]
در همین رابطه در تفاسیر قرآن ذیل آیات 17- 19 سوره قلم داستانی به این مضمون نقل شده است:
پیرمرد مؤمن و بزرگواری در یمن در دهکده «صروان» باغی داشت، او به قدر نیاز از محصول آن برداشت می‌کرد، و بقیه را به مستحقان و نیازمندان می‌داد. هنگامى که چشم از دنیا فرو بست، فرزندانش گفتند ما خود به محصول این باغ سزاوارتریم؛ چرا که عیال و فرزندان ما بسیارند، و ما نمی‌توانیم مانند پدرمان عمل کنیم! به این ترتیب تصمیم گرفتند تمام مستمندان را که هر ساله از آن بهره می‌گرفتند محروم سازند. سوگند یاد کردند که میوه‌‏‌هاى باغ را صبح زود، دور از چشم مستمندان بچینند و براى مستمندان چیزى نگذارند. این نیت آنان باعث شد تا در حالی‌که آنها خواب بودند آتشى آن باغ را احاطه نمود و تمام محصول را سوزاند.[6]
گاهی نیز تنگی روزی برای آزمایش و امتحان است:
«وَ لَنَبْلُوَنَّکُمْ بِشَیْ‏ءٍ مِنَ الْخَوْفِ وَ الْجُوعِ وَ نَقْصٍ مِنَ الْأَمْوالِ وَ الْأَنْفُسِ وَ الثَّمَراتِ وَ بَشِّرِ الصَّابِرینَ»؛[7] قطعاً همه شما را با چیزى از ترس، گرسنگى، و کاهش در مال‌ها، جان‌ها و میوه‌‏ها، آزمایش می‌کنیم و بشارت ده به استقامت ‏کنندگان.
«وَ أَمَّا إِذا مَا ابْتَلاهُ فَقَدَرَ عَلَیْهِ رِزْقَهُ فَیَقُولُ رَبِّی أَهانَنِ»؛[8] و امّا هنگامى که براى امتحان، روزیش را بر او تنگ می‌گیرد، می‌گوید: پروردگارم مرا خوار کرده است.
بنابر این، ما هم معتقدیم روزى هر کس مقدر و ثابت شده، ولى در عین حال مشروط به تلاش و کوشش است.