آرامش خدایی

در داستان جالبى از امیر المومنین حضرت على(علیه السلام ) به این مضمون نقل شده است که روزى رو به سوى مردم کرد و فرمود: به نظر شما امید بخش ترین آیه قرآن کدام آیه است ؟ بعضى گفتند آیه “ان الله لا یغفر ان یشرک به و یغفر ما دون ذلک لمن یشاء"(خداوند هرگز شرک را نمى بخشد و پائین تر از آن را براى هر کس که بخواهد مى بخشد) سوره نساء آیه 48
امام فرمود: خوب است ، ولى آنچه من میخواهم نیست ، بعضى گفتند آیه “و من یعمل سوء او یظلم نفسه ثم یستغفرالله یجد الله غفورا رحیما” (هر کس عمل زشتى انجام دهد یا بر خویشتن ستم کند و سپس از خدا آمرزش بخواهد خدا را غفور و رحیم خواهد یافت) سوره نساء آیه 110
امام فرمود خوبست ولى آنچه را مى خواهم نیست .
بعضى دیگر گفتند آیه “قل یا عبادى الذین اسرفوا على انفسهم لا تقنطوا من رحمة الله ان الله یغفر الذنوب جمیعا انه هو الغفورالرحیم” (اى بندگان من که دراثر گناه، بر خویشتن زیاده روی کرده اید، ازرحمت خدا مایوس نشوید در حقیقت ‏خدا همه گناهان را مى‏آمرزد که او خود آمرزنده مهربان است) سوره زمرآیه53
امام فرمود خوبست اما آنچه مى خواهم نیست ! بعضى دیگر گفتند آیه “و الذین اذا فعلوا فاحشة او ظلموا نفسهم ذکروا الله فاستغفروا لذنوبهم و من یغفر الذنوب الا الله” (پرهیزکاران کسانى هستند که هنگامى که کار زشتى انجام مى دهند یا به خود ستم مى کنند به یاد خدا مى افتند، از گناهان خویش آمرزش مى طلبند و چه کسى است جز خدا که گناهان را بیامرزد)
سوره آل عمران آیه135
باز امام فرمود خوبست ولى آنچه مى خواهم نیست . در این هنگام مردم از هر طرف به سوى امام متوجه شدند و همهمه کردند فرمود: چه خبر است اى مسلمانان ؟ عرض کردند: به خدا سوگند ما آیه دیگرى در این زمینه سراغ نداریم . امام فرمود: از حبیب خودم رسول خدا شنیدم که فرمود:
امید بخش ترین آیه قرآن این آیه است
“واقم الصلوة طرفى النهار و زلفا من اللیل ان الحسنات یذهبن السیئات ذلک ذکرى للذاکرین”
سوره هود آیه 114
و فرمود: اى على! آن خدایى که مرا به حق مبعوث کرده و بشیر و نذیرم قرار داده یکى از شما که برمى‏خیزد براى وضو گرفتن، گناهانش از جوارحش مى‏ریزد، و وقتى به روى خود و به قلب خود متوجه خدا مى‏شود از نمازش کنار نمى‏رود مگر آنکه از گناهانش چیزى نمى‏ماند، و مانند روزى که متولد شده پاک مى‏شود، و اگر بین هر دو نماز گناهى بکند نماز بعدى پاکش می‏کند، آن گاه نمازهاى پنجگانه را شمرد
بعد فرمود: یا على جز این نیست که نمازهاى پنجگانه براى امت من حکم نهر جارى را دارد که در خانه آنها واقع باشد، حال چگونه است وضع کسى که بدنش آلودگى داشته باشد، و خود را روزى پنج نوبت در آن آب بشوید؟ نمازهاى پنجگانه هم به خدا سوگند براى امت من همین حکم را دارد.

مرثیه‌ای برای ققنوس‌های سوخته…
خیره می شوم به تصاویر زنان شوی مرده جاشوانی که سوختند…،فکر می کنم به ملوانانی که دل به دریا زده بودند برای کسب روزی حلال… و به لطف شبکه های اجتماعی و رسانه ها، خبرها را یکی یکی می خوانم. توی سرم مدام کمانچه می نوازد.
تصویر مرثیه‌ای برای ققنوس‌های سوخته…
به لحظه های آخر فکر می کنم. به لحظه های جان دادن. به انتظار، به بلاتکلیفی زنان و مادران ایستاده بر ساحل. جنوبی ها رسمی دارند وقتی صیادی به قصد صید روزی از دریا به آب می زند اگر برنگشت و خبر برسد شناورش غرق یا دچار سانحه شده برایش مراسم زار می گیرند؛ مراسمی آیینی- اسطوره ای که معمولا هم جواب داده است.
افراد معینی را صدا می کنند و این مردان شروع می کنند بر لب آب به دمام زدن .آن قدر دمام می زنند که دریا می گردد جنازه ها را هر کجای گستره اش باشد، پیدا می کند و می آورد لب ساحل همان جایی که دمام می زنند. آهای دریا! نمی شنوی؟ صدای دمام زنی زنان و مادران را نمی شنوی؟ توی قفسه سینه هر ایرانی، هر مادری وهر پدری، هزار دمام دم گرفته و می کوبند.
بشنو نا رفیقی نکن. هشتاد میلیون ایرانی بر دمام قلب هایشان کوبیده اند که عزیزانشان را برگردانی.دریا … دریا … دریا… ( اینجای یادداشت کلمه ها روی مانیتور محو می شوند. مات می شوند. کلمه ها خمیری می شوند و سر می خورند. انگار از روی مانیتور دارند می ریزند روی میزم. می نویسم دریا … یک موج می خورد توی صورتم.
صورتم خیس است. دارم اشک می ریزم. می روم بیرون، توی تراس تا چشم های خیسم را همکارانم نبینند). همین الان بیرون بودم . از تراس به خیابان نگاه می کردم. آدم ها می آیند. آدم ها می روند. ماشین ها هم . من از دلشان خبر ندارم، یعنی کی الان دارد به ملوان ها فکر می کند؟ برگشته ام. دلم طاقت نمی آورد.شبکه های اجتماعی را مرور می کنم. همه پست گذاشته اند. گرافیست ها دست به کار شده اند. شاعرها احتمالا تا امشب چیزی خواهند گفت.
سانچی بار نفت داشت و سی و دو جوان رعنای بالابلند که ماه ها از خانواده شان دور بودند و هر از گاهی با سلفی ای و چیزی، دل ساحل نشینان را خوش می کرده اند. به جنازه‌های سوخته فکر می کنم. به بوی چرب نفت، به توده عظیمی که ثانیه به ثانیه در حال غرق شدن است و به همراهش استخوان های عزیزان ما را هم می برد که خاطره کند.
دلم برای خودش یک سانچی است.به خانواده هایشان فکر می کنم که حتی مزاری از عزیزانشان ندارند که شب های جمعه به زیارت اهل قبور بروند و دلی سبک کنند.
حامد عسکری - شاعر

ان الله یحب المتوکلین

ان الله یحب المتوکلین

تنها مرکب راهوار!

امام حسن عسکری(علیه‌السلام) می فرمایند: « اِنَّ الوُصُولَ اِلَی اللهِ عَزَّوَجَلَّ سَفَرٌ لا یُدرَکُ اِلّا بِامتطاءِ اللَّیلِ … » ؛ یعنی رسیدن به لقای خداوند سفری است که تنها مرکوب راهوار آن شب زنده‌داری است؛ گرچه این حصر اضافی است نه حقیقی، لیکن نکاتی که از این حدیث شریف که از غرر روایات اهل بیت وحی است، استفاده می‌شود، عبارت است از: یک) وصول به لقای حق ممکن است، نه ممتنع. دو) وصول به لقای خدا با حرکت و سلوک است، نه با سکون و تحجّر. سه )راه وصول طولانی است و مرکب راهوار می‌طلبد. چهار) چون خدا همه جاست و با همه چیز است، وصول به لقای او هجرت از همه جا و ترک همه چیز است. پنج) نماز شب نیرومندتر از نماز روز بوده و جهش آن در این سیر دراز میسور است. شش) «سرّ صلات» همانا وصول به معبود است؛ چنان‌که بعضی از بزرگان فرموده‌اند که «صلات مشعر به وصل است».

[ مقدمه آیت الله جوادی آملی در کتاب سرّالصلوة امام خمینی ، موسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی ،چاپ شانزدهم ، 1392 ، ص 12 ]